Rondgang.

Omzichtig bewoog, langs mijn waarnemend oog

zoals een schip statig de volle zee bezeilt

zeilde zij, maar zonder ondergrond,

zichtbaar los van alles wat haar bond,

vierkant alleen, zonder gids, maar stralend en rond.

Dat lompe bonk rots schijnt nu teer-transparant,

zo langzaam-statig, zeilend, vrij,

ze zeilt, voor bijna elk oog ongezien

de rand van de einder voorbij, na door mij

nakijkend genoten te zijn. Herhaal refrein.